BUGÜN uzun zamandan beri yapmak isteyip her defasında biraz daha sonraya bıraktığımız bir işi tamamladık. Bir süredir, “Belki bir gün giyeriz” denilen ayakkabılara el attık. Böylece rengini dahi unuttuğumuz ayakkabılar gün yüzüne çıktılar. İşte o an farkına vardık ki, bunlara şu âna kadar ihtiyaç duymamış ve hattâ unutma boyutuna gelmişsek, artık ihtiyacı olan insanların ayaklarında hayra dönüşmek üzere yola çıkmaları gerekliydi. Aslında yaptığımız bu işin, oldukça basit olmasına rağmen aklımın bir köşesini işgal etmiş olduğunu anladım.